Reisjournaal 2012

Weer een paar weekjes verder.

Vorige week nog de nodige beslommeringen vanwege het overlijden van mijn moeder maar alles zit in de pijplijn dus zal alles wel in orde komen.

Ook stond een bezoek gepland aan de internist. Ik had maandag de 7e nog bloed laten prikken. De bloedwaarden hiervoor waren in orde maar we waren nu benieuwd hoe het zou uitpakken als ik een tijdje met de antibiotica was gestopt.
Nu dat was volgens onze IJslandse internist prima. De ontstekingswaarde was normaal, ook het cholesterol en suiker waren ok. De lever en nierfuncties waren ook goed dus zijn we weer een ‘jonge god” hoewel ik me nog niet zo voel.
In ieder geval werden we bij haar ontslagen zodat we ons nu nog even moeten richten op de orthopedisch chirurg ten aanzien van de rugwervels. Die moet ik volgende week bezoeken. Als we daar ook het groene licht krijgen dan gaan we aanstalten maken op ons vertrek.

Omdat ik weer een stuk mobieler ben, weer kan autorijden enzovoort komen allerlei planningen op ons af die we in de koelkast hadden gezet. Dus ineens is het druk en leven we weer een beetje met een agenda hetgeen een behoorlijke aanslag is op mijn uithoudingsvermogen want het lichaam is dergelijke activiteit nog niet gewend.

Zo zijn we afgelopen weekend naar de 60 ste verjaardag geweest van de zwager van Danielle. Hier hebben we met de familie een sloepentocht gehouden door de grachten van Haarlem. Onderweg werd een herbouwde molen bezocht aan de Spaarne. Deze molen was afgebrand en in authentieke stijl herbouwd mede met behulp van jongeren die een vak moesten/wilden leren. We moeten zeggen dat het resultaat geweldig was. In de molen werden we rondgeleid en op kundige wijze voorgelicht.

Ikzelf vind dat me me helemaal overtroffen heb door alle trappen tot boven in de nok te beklimmen en vanzelfsprekend ook weer af te dalen. Een hele peur maar het ging. Ook het in en uitstappen van de sloep lukte, zij het met wat hulp, redelijk. Allemaal een vooroefening voor straks aan boord.

Onze jongste dochter gaat voor de tweede keer meedoen aan de oversteek IJmuiden –Lowestoft. Nu met haar eigen bootje, een Ocean 26. Niet erg groot voor de verraderlijke Noordzee maar te doen. Daarbij is deze tocht opgezet juist voor kleine bootjes,”the small ships race” georganiseerd door de vereniging voor Noodzeezeilers. Inmiddels heeft ze dan ook haar marcom B gehaald, een eis van de wedstrijdleiding dus los van alle andere zaken is ze behoorlijk voorbereid.
Een hele uitdaging die we met spanning gaan volgen. Vorig jaar zijn ze vertrokken met een stevige windkracht 6 uit het ZW, dus bijna tegen en hebben ze redelijk afgezien. Terugkeren was een eitje want ze hadden dezelfde wind. Zij is dus goed bezig haar grenzen te verleggen.
Ze vertrekken donderdagmorgen de 23 mei 2012 en keren de zondag terug.

Weer heel iets anders.
Tijdens mijn verveeldagen in bed was ik veel aan het surfen op de computer en werd het plan geboren om toch weer eens naar een huis te kijken. Tenslotte kan hetgeen gebeurd is weer voorkomen hoewel we dat niet wensen. We hadden nu het geluk dat we onderdak hadden in Terneuzen maar dat voordeel zal er niet elke keer zijn.

Omdat het bijna 5 jaar geleden is dat ons huis verkocht is kon ik eens vrij op de huizenmarkt rondkijken want eind van het jaar was de termijn voorbij dat ik mijn overwaarde in de nieuwe hypotheek moest steken.
Daarbij zijn de vooruitzichten niet zo geweldig gezien de kabinetsplannen volgend jaar aangaande deze materie.

Dus gingen we huisjes kijken en hebben we een gesprekje aangevraagd bij onze huisbank. Dit laatste viel alles mee, want we werden een stuk wijzer. Zo bleek dat die termijn van 5 jaar terug was gebracht naar 3 jaar hetgeen voor ons erg goed uitkwam.

In eerste instantie dachten we aan een appartement maar die zijn veelal uitgevoerd met 2 slaapkamers wat we te weinig vinden. Daarnaast zijn er altijd de additionele kosten die soms lijken op een verkapte maandelijkse huur.
Dus al verder kijkend kwamen we bij een mooie twee onder een kap woning met garage die helemaal aan onze eisen voldeed. Niet bijzonder allemaal . Gewoon rechttoe rechtaan. Het belangrijkste is dat we wat ruimte hebben met drie behoorlijk ruime slaapkamers en nog een grote zolder. Ook in de garage is een zoldertje dus kunnen we ons weer uitleven met rotzooi verzamelen.
Het huis zit rondom in de rolluiken en dat is natuurlijk voor ons wel prettig als we weer langere tijd weggaan. Binnen is alles wat gedateerd maar keurig onderhouden zodat we er gelijk in kunnen. Want dat is het plan. Zover inrichten dat we er kunnen wonen zolang we nog aan het varen zijn. Als we dan definitief terugkomen richten we het in naar onze smaak. Misschien wel eerder.
Het huis ligt in een rustige omgeving vrij dicht bij het centrum van Terneuzen dus veel zaken zijn op loopafstand te bereiken en dat is wel lekker. Overigens was dit een wens voor ons. Niet in de buitenwijken zodat je altijd weer afhankelijk bent van een auto.

onze nieuwe stek

Logistiek moeten we nu wel het een en ander regelen maar dat is allemaal wel te doen. De meiden zullen met enige regelmaat gebruik gaan maken van dit pied a terre en we zullen vrienden en buren vragen wat toezicht te houden.
We konden met de huidige eigenaars een leuke prijs afmaken want het huis stond al even te koop en hebben afgesproken dat we de akte in september laten passeren. Dan gaan we dus even terug naar Nederland en ruimen ook de opslag leeg zodat die kosten ook niet meer doorgaan.

Het hele ziektegebeuren en het gevolg hiervan dat we voor een jaar in Finike liggen komt dus nu allemaal goed uit. We kunnen weg en komen terug wanneer we willen zonder de problemen van plekje vinden enzovoort.

Fijn is dan weer dat we een vaste stek hebben en naar huis kunnen wanneer we willen en dan geen vakantiehuisje moeten huren, bij de kinderen moeten aankloppen of anderszins. Al deze plannen lagen er eigenlijk al maar we wilden eerst zien hoe het reizen eigenlijk beviel dus die termijn van 5 jaar kwam toen goed uit. Inmiddels weten we dat the way of living die we nu volgen ons goed bevalt dus past een vaste stek in Nederland binnen het plaatje. Wat niet wegneemt dat een eventueel onderkomen in Turkije waar we over denken en dachten nu van de baan is. Je weet tenslotte maar nooit.
Dus zo ben je van het ene op het andere moment weer druk met dingen die je eigenlijk niet van plan was. Wel weer leuk.

Volgende week tekenen we de voorlopige koopakte en dan zijn we weer huizenbezitter in spé met alle voor- en nadelen van dien.

We gaan weer een beetje over tot de orde van de dag. Althans dat dachten we.
Het hele ziekteproces gaat naar verwachtingen. Het lopen gaat iedere dag wat beter maar tergend langzaam. Geduld, geduld is de boodschap. Nog wel snel vermoeid maar ook dat ligt binnen het patroon.
Fijn is wel dat we veel aandacht krijgen van vrienden en kennissen die nu het weer wat beter gaat ons graag een hart onder de riem willen steken. Ook voor Danielle prettig want die heeft het de afgelopen maanden zeker zo erg voor de kiezen gehad dan ik. Maar we hebben ons er beiden doorgesleept.

Anders was dat wij van de week bericht ontvingen van het verzorgingstehuis waar mijn moeder al 7 jaar verblijft. Zij is 89 en sinds vier/vijf jaar zwaar dement. Mij herkent ze nog amper.
Van de week is koorts geconstateerd en is moeilijk bestrijdbaar. Het mensje heeft niet veel weerstand meer, te meer daar haar nier en lever ook niet helemaal goed meer functioneren.
Na nog wat belletjes in de loop van de week is zij donderdagnacht overleden. Ze heeft de 90 niet meer gehaald dat op 6 mei gevierd zou worden.

Het is natuurlijk niet leuk een familielid te verliezen maar dit lag al een tijd in de lijn van de verwachting en we zijn blij dat het proces nagenoeg pijnloos is verlopen. Het is goed zo.
Volgende week is de crematie die in beperkte kring gehouden wordt want veel kennissen waren er niet meer uit haar kring. Onze familie is ook al behoorlijk uitgedund zodat we nog met een 6 tal overblijven.

Al met al zijn we sinds ons vertrek in 2009 al behoorlijk achtervolgd door dit soort excessen. Mag je dit wel zo noemen???.

In 2009 mijn broer overleden, in 2010 de vader van Danielle. In 2011 de moeder van Danielle en nu dan deze week mijn moeder.
Dit alles hadden we wel een beetje ingepland toen we vertrokken maar we hadden niet verwacht dat we zo snel geconfronteerd zouden worden met het aflopende leven van onze naasten. Op mijn broer na hadden zij allemaal al een respectabele leeftijd.
Het hoort erbij maar leuk is het nooit.

Aan de andere kant moeten we de draad weer oppakken, een streven en een instelling die onze families en ook wij koesteren.

Deze week nog een hoop geregel en daarnaast de revalidatie want overeind blijft dat we begin van de maand juni weer terug willen naar Finike. Het is daar nu constant tussen de 25 en de 30 graden dus ook voor mijn lichaampje erg goed om weer op krachten te komen.

We zijn ook benieuwd hoe de nieuwe regeling gaat uitpakken omtrent het 90 dagen verblijf in Turkije. Van de marina hebben we niets meer vernomen want die zouden ons berichten als er ontwikkelingen ten goede waren.

Vandaag weer eens voor het eerst sinds 6 weken gedouched.

Ik ben gisteren eindelijk verlost van de infuus aansluiting in mijn hals die het vrijeleijk douchen tegenhield.

dit was hem

Overigens was het steeds apart rond te lopen met dit ding zo zichtbaar. Mensen op straat hadden er soms wat moeite mee of keken er bewust niet naar. Kan ik me wel iets bij voorstellen zo'n soort hulkachtige verschijning met slangetjes en dopjes.

Deze is dus nu verwijderd zodat ik nu weer zonder gaten en aansluiting in mijn lichaam rondloop.

Overigens was de chirurg tevreden over mijn traject. Alle bloedwaarden waren goed dus ben ik wat dat betreft weer zo gezond als een vis. Weinig of geen ontstekingsresten, geen suiker, geen cholesterol, bloedruk goed en meer van die mogelijke ouderdomskwalen. Dus geluk bij een ongeluk. Ik ben in ieder geval de afgelopen maanden helemaal binnenste buiten gekeerd.

Van de maand ga ik nog twee keer op controle waarbij het bloed nogmaals gecontroleerd wordt en ook wordt nog een foto gemaakt om te zien hoe het met de wervel gesteld is.
Eind van de maand krijgen we dus het groene licht (hopelijk) en kunnen we terug naar de boot. We plannen voorzichtig de eerste week van juni terug te gaan.

Ik voel me nu ook eindelijk elke dag weer wat beter. Steeds minder pijnstillers.
Het lopen gaat ook vooruit hoewel ik nu last blijf houden van mijn knie die wat versleten is. Maar goed, niet getreurd, als de spieren weer wat meer op krachten komen zal het allemaal wel beter gaan.
Het korset dat ik moet dragen, doet zijn werk goed. Het geeft in ieder geval voldoende steun voor de rug en de pijn is er behoorlijk minder door als ik het aan heb.

Op 1 februari 2012 is een wet veranderd in Turkije.

Het komt er op neer, dat je als bezoeker van Turkije nog maar 90 dagen in het land mag zijn en dan minimaal voor 90 dagen het land moet verlaten. Deze wetgeving had te maken met het bestrijden van zwartwerkers die vanuit de Aziatische landen Turkije binnentrekken.
Men had toen even niet gedacht aan de expats en anderen die gewoon wilden genieten van het land.

Je kunt hier onderuit komen of de boel legaliseren door aan te tonen dat je een adres in Turkije hebt , je een vast inkomen hebt uit het buitenland of door het betalen van een borg van $ 6000,-- per persoon. Dit laatste moet dan op een Turkse bank gedeponeerd worden.

Nu hadden we natuurlijk niets geregeld en ook was de wetswijziging ons niet bekend omdat we 2 februari uit het ziekenhuis kwamen, 2 dagen na het verlopen van onze visa.

Gevolg een boete van ruim € 200,-- omdat we illegaal in Turkije waren. Er was geen goed garen te spinnen met de instanties. Uitleg werd niet gehoord.

Sterker nog, omdat we niet weg waren moesten we van de agent links en rechts met wat baksjies schuiven om te voorkomen dat we niet erger in de problemen kwamen en om te regelen dat men ons alsnog een nieuw visum zou geven voor 90 dagen. Na dit geschuif met geld kregen we, onder de tafel, gelukkig, een stempel in ons paspoort voor de komende 90 dagen.
We moesten er maar niet te veel over praten werd ons ingefluisterd want dit zou het allemaal erger maken. Klopt allemaal niet maar je bent gewoon overgeleverd aan de mannetjes die de dienst uitmaken.

Men is dus gewaarschuwd.

Overigens is het wel zo dat de instanties, afhankelijk van het toerisme, niet erg gelukkig waren en zijn met deze wetsverandering. Er wordt nu hard gelobbied om de uitvoering aan te passen want men mist door deze beslissing een hoop inkomsten van de mensen die nu vertrekken en pas na 90 dagen terug komen of helemaal niet meer terugkomen.

Wij waren dus wel de pineut, sterker nog, we moeten wat regelen omdat varen voor ons niet is weggelegd dit jaar.

Al met al heeft deze ervaring ons een hoop extra geld gekost los van de kosten die we al vanwege ons verblijf in het ziekenhuis kwijt waren.

Omdat we toch al besloten hadden tot volgend jaar mei hier te blijven kunnen we ons inschrijven bij de marina en hebben zodoende een gelegaliseerd adres in Turkije.We worden dan zogenaamd redident.
Wel moeten we aantonen dat we een vast inkomen vanuit Nederland ontvangen door middel van een officiële verklaring/vertaling in het Turks van de stukken die dit laten zien (dus in ons geval de stukken betreffende het ingaan van mijn pensioen enzovoort).

Hier gaan we natuurlijk mee aan de slag in Nederland als ik weer wat mobiel ben. Als we terug in Turkije zijn hebben we in ieder geval nog 90 dagen om een en ander te regelen omdat we, geluk bij een ongeluk, langer dan 90 dagen uit Turkije zijn weggeweest want de voorzichtige planning is dat we begin juni terug gaan.

Hallo allemaal,

Lang geleden dat hier op de site weer eens iets toevertrouwd. Dat had natuurlijk zijn reden. Niet wat sommigen soms denken, dat wij de pijp aan maarten hebben gegeven en ermee stoppen.

Verre van dat.

1e opnamedag

Ik zal in wat stappen doornemen wat er zoal gebeurd is. Momenteel ben ik weer in de mogelijkheid en in de mood de site weer bij te werken. Dit laatste ontbrak de afgelopen maanden.

Zoals ik al aangaf in de eerdere korte berichtgevingen ben ik in eerste instantie geveld door een stevige hernia. In anderhalve maand ben ik 3 x geopereerd en werd mijn lichaam bij de derde operatie bezocht door een bacterie.

Begin januari mochten we (na de derde operatie) , na stevig aandringen van onze kant, het ziekenhuis in Antalya verlaten. Wel met de belofte om over een week terug te komen en tussentijds mijn dagelijkse fysiotherapie in het ziekenhuis te volgen.

weer leren lopen. Links de fysio

Dit gaf ons de gelegenheid om even bij te komen in een nabijgelegen hotel. We lieten ons de maaltijden ons goed smaken daar. Een maand ziekehuis eten is nu ook niet alles. De wijn smaakte van geen kanten maar dat kwam door de medicijnen die ik nog moest nemen.

Echter de pijn bleef en toen ik na die week op controle ging bleek al snel dat er een bacteriële ontsteking in mijn lichaam zat. Gevolg, opname en weer een operatie. De chirurg wilde een paar puncties doen en het ontstoken gebied schoonmaken.

Dus een dag voor mijn verjaardag ging ik weer onder het mes. De operatie viel allemaal wel mee hoewel je niet kunt spreken van een gewenning. Leuk was het niet.

De uitslag was minder. Inderdaad een stevige ontsteking, niet de ziekenhuis-bacterie maar wel een erg vieze en moeilijk te bestrijden geval afkomstig van de huidschilfers die iedereen op zijn huid draagt. Een soort strontbacterie dus. Deze was bijna resistent tegen de huidige anti biotica wat een langdurige en stevige behandeling vroeg.

Dus ging ik weer aan het infuus met daarnaast de nodige medicijnen en lagen we weer plafondpanelen en schroefjes te tellen in de kamer.

Begin februari was ik al weer wat opgeknapt, had wat minder pijn en konden we overstappen op dagelijkse anti bio injecties in combi met pillen. We mochten naar de boot om verder aan te sterken in een meer vertrouwde omgeving.

onwennig en vermagerd

Ik heb dus een goede twee maanden doorgebracht in het ziekenhuis in Antalya en door de band genomen was de verzorging gewoon goed.
Danielle verbleef met mij op de kamer en moest ook een stukje verzorging doen want de verpleegsters daar beperken zich tot de geneeskundige verzorging.
Dit is een normaal gebeuren hier, dat de familie voor de patient zorgt. De meeste kamers zijn dan ook voorzien van een bankje waarop geslapen kan worden door de verzorgende. Wij werden extra verwend door een tweede bed voor Danielle. Daarnaast hadden we ook een koelkastje , kluis en een zitje zoals je in hotelkamers aantreft. Dus niet verkeerd.

Bijkomstig noodzakelijk voordeel was dat er iemand om je heen is die alles op een rijtje heeft. Want ik heb tijden gehad dat alles aan mij voorbij ging vanwege de zware medicijnen enzovoort. Danielle kon daarom een vinger aan de pols houden met de artsen en verpleegster.

Overigens chapeau voor deze mensen. Daar draait met zo een 14 uur op een dag, 6 dagen per week. Artsen idem dito. De bezetting was niet overdreven dus men krijgt het daar goed voor de kiezen.

De algehele zorg vonden wij, zover wij dit konden bezien, niet veel afwijken van de zorg in Nederland. Erg begaan en goed. Wel wat ruwer (niet zeuren) en men is redelijk scheutig met medicijnen. Zo zeer zelfs dat wij eigenhandig wat tabletten wegstopten en niet innamen omdat we het een beetje te veel van het goede vonden en ik van sommige medicijnen volledig van de wereld raakte.

Daarnaast heeft men in verschillende ziekenhuizen in Turkije geregeld dat er dagelijks een vertegenwoordiging van een landelijke verzekeringsmaatschappijen in het ziekenhuis aanwezig is. Deze dames en heren spreken buitenlandse talen en zijn een schakel tussen verpleging/artsen en de patiënt. Ook zorgen zij voor een Engelse vertaling van de rapporten die naar de verzekeraar ( in ons geval de SOS dienst) werden gezonden zodat die ook volledig geïnformeerd waren.

vertaalster (links) met verpleegster

Dit was voor ons een prima oplossing omdat je er niet op zit te wachten je, in je ziekbed, ook hier nog eens mee bezig te moeten houden.

Terug in Finike regelden we dat ik mijn dagelijkse injecties kreeg via de health officer die een kantoortje in de haven heeft.

Na wat paspoortperikelen (hierover zal ik aan apart verhaaltjes schrijven) zijn we uiteindelijk op 17 februari 2012 vanuit Antalya teruggevlogen naar Amsterdam, dus 2 maanden later dan gepland.
Wordt vervolgd………. En hoe